6 Φεβρουαρίου Συναξαριστής

Βουκόλου Ἐπισκόπου, Ἰουλιανοῦ Μάρτυρος, τῶν Ἁγίων Φαύστης, Εὐιλασίου καὶ Μαξίμου Μαρτύρων, τῶν Ἁγίων Θεοφίλου, Σατουρνίνου καὶ Ρεβοκάτσου Μαρτύρων, τῶν Ἁγίων Φαύστου, Βασιλείου καὶ Λουκιανοῦ Μαρτύρων, Δωροθέας καὶ Θεοφίλου Μαρτύρων, Ἰωάννου τοῦ ἐν Λυκῷ, Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου Ὁσίων, Ἀμάνδου, Φωτίου Ἰσαποστόλου, Ἀρσενίου ἐκ Γεωργίας, Δαμασκηνοῦ Σιναΐτου, Ἀρτεμίου Σιναΐτου.


Ὁ Ἅγιος Φώτιος ὁ Ἰσαπόστολος καὶ Ὁμολογητὴς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ὁ Μέγας Φώτιος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους ποὺ βασίλευσαν οἱ αὐτοκράτορες Μιχαὴλ (842-867 μ.Χ.), υἱὸς τοῦ Θεοφίλου, Βασίλειος Α’ ὁ Μακεδὼν (867-886 μ.Χ.) καὶ ὁ Λέων ΣΤ’ ὁ Σοφὸς (886-912 μ.Χ.), υἱὸς τοῦ Βασιλείου. Γεννήθηκε περὶ τὸ 810 μ.Χ. στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ εὐσεβῆ καὶ ἐπιφανῆ οἰκογένεια, ποὺ ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Σέργιος καὶ Εἰρήνη καὶ καταδιώχθηκαν ἐπὶ τοῦ εἰκονομάχου αὐτοκράτορα Θεοφίλου

5 Φεβρουαρίου Συναξαριστής

 Ἀγάθης Μάρτυρος, Θεοδοσίου Ἀντιοχείας, Πολυεύκτου Πατριάρχου, Σάββα ἐκ Σικελίας, Θεοδοσίου Ρωσίας, Ἀντωνίου Ἀθηναίου, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῶν ἀπολωλότων, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Σικελιωτίσσης, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Ἐλεούσης Ρωσίας.


Ἡ Ἁγία Ἀγάθη ἡ Μάρτυς

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγάθη καταγόταν ἀπὸ τὴν Κατάνη τῆς Σικελίας. Τὸ λατινικὸ Μαρτύριον, ποὺ εἶναι ἀρχαιότερο, ὅπως καὶ τὸ Ἐγκώμιον, ποὺ συνέταξε ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος, δὲν ἀναφέρουν τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα της. Ἀντίθετα ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Μεταφραστὴς σημειώνει ὅτι τόπος καταγωγῆς τῆς Ἁγίας ἦταν τὸ Παλέρμο.
Τὴν πληροφορία αὐτὴ υἱοθέτησαν ἀβασάνιστα καὶ οἱ ὑπόλοιποι Συναξαριστές, ἐπώνυμοι καὶ ἀνώνυμοι.

4 Φεβρουαρίου Συναξαριστής

Ἰσιδώρου Ὁσίου, Ἰωάννου Ὁσίου, Εὐαγρίου καὶ Σίου Ὁσίων, Ἀβραμίου Ἱερομάρτυρος, Θεοκτίστου Μάρτυρος, Νικολάου Στουδίτου, Ἰασίμου Θαυματουργοῦ, Νικήτα Ὁσίου, Γεωργίου Πρίγκηπος, Ἀβραὰμ καὶ Κόπριδος Ὁσίων, Κυρίλλου Θαυματουργοῦ, Ἰωσὴφ τοῦ Χαλεπλῆ, Δοσιθέας βασιλίσσης.


Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ο Πηλουσιώτης (Ἑορτὴ Ἰσίδωρος, Ἰσιδώρα)

Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἐγεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο περὶ τὸ 360 μ.Χ. ἀπὸ γονεῖς θεοφιλεῖς και ἦταν συγγενὴς τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Θεοφίλου (385 – 412 μ.Χ.) καὶ Κυρίλλου Α’ (412 – 444 μ.Χ.). Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἔλαβε μεγάλη και θαυμαστὴ θεολογικὴ και φιλοσοφικὴ γνώση. Στὴν ἀρχὴ ἐργάσθηκε ὡς διδάσκαλος καὶ κατηχητὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξάνδρειας.
Ἐπιζητώντας ὅμως τὴν ἡσυχία, γιὰ νὰ δύναται νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ἔργο τῆς ζωῆς του, τὴ μελέτη τῶν Ἁγίων Γραφῶν,

3 Φεβρουαρίου Συναξαριστής

Συμεὼν Διακίου, Ἄννας Προφήτιδος, Ἀζαρίου Προφήτου, Ἀδριανοῦ καὶ Εὐβούλου Μαρτύρων, Βλασίου τοῦ βουκόλου, Παύλου καὶ Σίμωνος Μαρτύρων, Κελερίνου Μάρτυρος, Κλαυδίου Ὁσίου, Λαυρεντίου Ἀρχιεπισκόπου, Ἀνσερίου Ἀποστόλου, Ρωμανοῦ Πρίγκιπα, Ἰακώβου Ἀρχιεπισκόπου, Συμεὼν ἐκ Ρωσίας, Σάββα Πνευματικοῦ, Σταματίου καὶ Ἰωάννου αὐταδέλφων καὶ Νικολάου Νεομαρτύρων, Παύλου Ὁσίου, Νικολάου Ἰσαποστόλου.


Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Δίκαιος

Ὁ Συμεὼν ἦταν ἄνθρωπος δίκαιος καὶ εὐλαβής, «προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ». Ἦταν ἄνθρωπος κατὰ τὴν φύση, ἀλλὰ στὴν ἀρετὴ ἄγγελος, ἄνθρωπος συναναστρεφόμενος μὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ συμπολιτευόμενος μὲ ἀγγέλους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ εἶχε ἀποκαλύψει ὅτι δὲν θὰ πεθάνει προτοῦ ἀξιωθεῖ νὰ δεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν κρατήσει στὴν ἀγκαλιά του.
Ἡ Θεοτόκος κατὰ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, τοῦ εἶπε:

2 Φεβρουαρίου Συναξαριστής

Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου, Ἀγαθοδώρου Μάρτυρος, Ἰορδάνου Νεομάρτυρος, Γαβριὴλ Ὁσιομάρτυρος, Εὐθυμίου Ὁσίου, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Ἀπεκοῆς, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Γουμενίσσης, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Κακιᾶς Μέλισσας, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Ὑπαπαντῆς, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Φλεβαριωτίσσης, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Φλεβαριωτίσσης Σαλαμῖνος, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου Χρυσαλινιωτίσσης.


Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Τὸ γεγονὸς τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ ἐξιστορεῖ ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ β’ κεφάλαιο τὸ Εὐαγγελίου του, συνέβη σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ. Σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ἂν τὸ πρῶτο παιδὶ τῆς οἰκογένειας ἦταν ἀγόρι, ἀφιερωνόταν στὸν Θεὸ καὶ συγχρόνως προσφερόταν γιὰ θυσία ἕνας ἀμνὸς ἢ ἕνα ζευγάρι τρυγόνια ἢ δυὸ μικρὰ περιστέρια.
Τὸ γράμμα τῶν ἐντολῶν αὐτῶν πληροῦντες ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Παρθένος Μαρία, ἀνῆλθαν τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τῆς

1 Φεβρουαρίου Συναξαριστής

Τρύφωνος Μάρτυρος, Πέτρου ἐν Γαλατίᾳ, Βενδιμιανοὺ Ὁσίου, Βασιλείου Ὁμολογητοῦ, Βασιλείου τοῦ Συναξαριστοῦ, Τιμοθέου Ὁσίου, Θεΐων μετὰ δυὸ παίδων, Καρίωνος Μάρτυρος, τῶν Ἁγίων Περπετούας, Σατύρου, Ροβεκάτου, Φιλικητάτης, Σατουρνίνου καὶ Σεκούνδου, Μπριντζίτας Ὁσίας, Ἀντωνίου Ἐρημίτου, Ἠλία Μεγαλομάρτυρα, τῶν Ὁσίων Δαβίδ, Συμεὼν καὶ Γεωργίου τῶν αὐταδέλφων, τῶν Ἁγίων Ἀδριανοῦ, Πολυεύκτου, Πλάτωνος καὶ Γεωργίου ἐν Μεγάροις, Ἀναστασίου τοῦ Ναυπλιέως, Πέτρου Ἱερομάρτυρα, Ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἐν Ἀρμουλαδῇ.


Ὁ Ἅγιος Τρύφων ὁ Μάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Τρύφων καταγόταν ἀπὸ τὴ Λάμψακο τῆς ἐπαρχίας Φρυγίας καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Γορδιανοῦ Γ’ (238-244 μ.Χ.), Φιλίππου (244-249 μ.Χ.) καὶ Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Προερχόταν ἀπὸ πτωχὴ οἰκογένεια καὶ στὴν παιδική του ἡλικία, ἔβοσκε χῆνες γιὰ νὰ ζήσει. Συγχρόνως ὅμως μελετοῦσε μὲ ζῆλο τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἦταν πολὺ φιλακόλουθος.
 Ἔτσι, σιγὰ – σιγὰ ὁ Ἅγιος, μὲ τὴν εὐσεβῆ φιλομάθειά του,

31 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Κύρου καὶ Ἰωάννου των Ἀναργύρων καὶ τῶν σὺν αὐτῶν μαρτύρων, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Οὐικτωρίνου, Οὐίκτωρος, Νικηφόρου, Κλαυδίου, Διοδώρου, Σαραπίνου καὶ Παπία τῶν ἐν Κορίνθῳ, Τρυφαίνης Μάρτυρος, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ταρσιζίου, Ζωτικοῦ, Κυριακοῦ καὶ Σωκίου, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Σατουρνίνου, Θύρσου καὶ Βίκτωρος, Ἰουλίου ἐξ Αἰγίνης, Νικήτα ἐκ Κιέβου, Ἠλία Ὁσιομάρτυρα, Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου Δακρυρροούσης, Ἀρσενίου τοῦ ἐν Πάρῳ.


Οἱ Ἅγιοι Κῦρος καὶ Ἰωάννης οἱ Ἀνάργυροι καὶ οἱ σὺν αὐτῶν Ἀθανασία, Θεοδότη, Θεοκτίστη καὶ Εὐδοξία Μάρτυρες

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κῦρος καὶ Ἰωάννης ἄθλησαν κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.).
Ὁ Ἅγιος Κῦρος καταγόταν ἀπὸ τήν Ἀλεξάνδρεια, ἐνῷ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα της Μεσοποταμίας.
Ὅταν ξέσπασε ὁ διωγμός του Διοκλητιανοῦ, ὁ Ἅγιος Κῦρος πῆγε σὲ ἕνα παραθαλάσσιο τόπο τῆς Ἀραβίας καί, ἀφοῦ περιεβλήθηκε το μοναχικὸ σχῆμα, κατοίκησε στὸν τόπο αὐτό.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης πῆγε στά Ἱεροσόλυμα καὶ ἐκεῖ ἄκουσε γιὰ

30 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Τῶν Ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν, Ἱππολύτου Ἱερομάρτυρα καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, Θεοφίλου τοῦ Νέου, Ἱππολύτου Πρεσβυτέρου, Φελισιανοῦ & Φιλιππιανοῦ Μαρτύρων, Κυριακοῦ Ὁσίου, Πέτρου Βασιλέως, Ζήνωνος Νηστευτοῦ, Θεοδώρου Μυτιληναίου, Ἀνάμνηση Θαύματος Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, Ἀνάμνηση εὑρέσεως εἰκόνας Εὐαγγελίστριας, Χρυσῆς, Πελαγίας Ντιβέγιεβο.


Οἱ Ἅγιοι Τρεῖς Ἱεράρχες, Βασίλειος ὁ Μέγας, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ἡ αἰτία γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στὴν Ἐκκλησία εἶναι τὸ ἑξῆς γεγονός:
Κατά τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ Ἀλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ (1081-1118), ὁ ὁποῖος διαδέχθηκε στὴ βασιλικὴ ἐξουσία τὸν Νικηφόρο Γ’ τὸν Βοτενειάτη (1078-1081), ἔγινε στὴν Κωνσταντινούπολη φιλονικία ἀνάμεσα σὲ λόγιους καὶ ἐνάρετους ἄνδρες.
Ἄλλοι θεωροῦσαν ἀνώτερο τὸν Μέγα Βασίλειο,

29 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Ἀνακομιδὴ Λειψάνων Ἰγνατίου Θεοφόρου, τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Μαρτύρων, των Ἁγίων Σιλουανοῦ Ἐπισκόπου, Λουκᾶ Διακόνου καὶ Μωκίου Ἀναγνώστου, Σαρβήλου καὶ Βεβαίας, Βαρσιμαίου, Ἀφραάτου, Χρυσῆς, Κωνσταντίου Ἱερομάρτυρα, Παπίου καὶ Μαύρου Μαρτύρων, Σαβινιανοῦ Μάρτυρα, Ἀκυλίνου Πρεσβυτέρου, Ἀκεψιμὰ Ὁσίου, Γκίλντας, Ἰγνατίου Σιναΐτου, Λαυρεντίου Ὁσίου, τῶν Ἁγίων Γερασίμου, Ἰωνᾶ καὶ Πιτιρίμ των ἐκ Ρωσίας, Δημητρίου Χιοπολίτου.


Ἀνακομιδή Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἰγνάτιος (τιμᾶται 20 Δεκεμβρίου) ἦταν διάδοχος των Ἀποστόλων καὶ χρημάτισε δεύτερος Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας.
Ὑπῆρξε, μαζὶ μέ τὸν Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης Πολύκαρπο, μαθητής του Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου.
Μαρτύρησε ἐπὶ αὐτοκράτορα Τραϊανοῦ (98-117 μ.Χ.) στὴ Ρώμη, κατασπαραχθεῖς ἀπὸ τὰ θηρία.

28 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, Παλλαδίου Ὁσίου, Ἰακώβου Ἀσκητοῦ, τῆς Ἁγίας μητρός καὶ τῆς θυγατρός της, Χάριτος, Γεωργίου Μάρτυρα, Ἐφραὶμ ἐκ Ρωσίας, Ἐφραὶμ ἐκ Κιέβου, Θεοδοσίου τῆς Τότμα, Ἰσαάκ του Σύρου, Μνήμη ὅλων των Ἐρημιτῶν.


Ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος

Ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ γεννήθηκε στὴν πόλη Νίσιβη τῆς Μεσοποταμίας πιθανῶς τὸ 308 μ.Χ. ἢ καὶ ἐνωρίτερα.
Ἤκμασε ἐπὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου (324-337 μ.Χ.), Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361-363 μ.Χ.) καί τῶν διαδόχων αὐτοῦ.
Ἀπὸ τὴν μικρή του ἡλικία διδάχθηκε τὴν πίστη καὶ τὴν ἀρετὴ ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο τῆς γενέτειράς του Ἰάκωβο (309-364 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος καὶ τὸν χειροτόνησε διάκονο,

27 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Ἀνακομιδὴ Λειψάνων Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Μαρκιανὴς Βασιλίσσης, Κλαυδιανοῦ Ὁσίου, Δημητριανοῦ Θαυματουργοῦ, Ἄσκιοτ Βασιλέως, Τίτου Ὁσίου, Δημητρίου νεομάρτυρα, Πέτρου Ζβέρεφ.


Ἀνακομιδή Λειψάνων Ἰωάννου Χρυσοστόμου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως

Ὁ ἱερὸς Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπειδὴ δὲν ἔκανε διακρίσεις ἀνάμεσα στά πρόσωπα στὴν ἀπόδοση τοῦ δικαίου καὶ ἔλεγχε καὶ τὴν ἴδια τήν βασίλισσα Εὐδοξία γιὰ τὶς παρανομίες καὶ τὶς ἀδικίες της, ἐξορίσθηκε δύο φορές, ἀλλὰ καὶ πάλι ἀνακλήθηκε ἀπὸ τὴν ἐξορία. Ἐξορίστηκε ὅμως καὶ πάλι γιά τρίτη φορά.
Ἡ ἔκπτωση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ τὸν Πατριαρχικὸ θρόνο προκάλεσε σχίσμα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὀπαδοί του, ποὺ καλοῦνταν «Ἰωαννίτες»,

26 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Ξενοφῶντος καὶ τῆς συμβίας αὐτοῦ Μαρίας καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ Ἀρκαδίου καὶ Ἰωάννου, Συμεῶν Παλαιοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀνανίου Πρεσβυτέρου, Πέτρου δεσμοφύλακος καὶ ἑπτὰ στρατιωτῶν, τῶν Ἁγίων δύο Μαρτύρων, Ἀμμωνὰ Ὁσίου, Μνήμη τοῦ μεγάλου σεισμοῦ, Γαβριὴλ Ὁσίου, μνήμη ἀνακομειδὴς λειψάνων Ὁσίου Θεοδώρου Στουδίτου, Κλήμεντος Ὁσίου, Δαυὶδ Βασιλέως, Ἀρκαδίου Ὁσίου, Γαβριὴλ Μητροπολίτου, Κυρίλλου Μητροπολίτου.


Ὁ Ὅσιος Ξενοφῶν μετὰ τῆς συμβίου τοῦ Μαρίας καὶ τῶν τέκνων Ἀρκαδίου καὶ Ἰωάννου

Ὁ Ὅσιος Ξενοφῶν κατοικοῦσε στὴν Κωνσταντινούπολη κατὰ τοὺς χρόνους των αὐτοκρατόρων Ἰουστίνου Α’ (518-527 μ.Χ.) καὶ Ἰουστινιανοῦ (527-565 μ.Χ.). Ἦταν πλούσιος συγκλητικὸς καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν βαθιὰ εὐσέβειά τοῦ πρὸς τὸν Θεό.
Εἶχε δύο παιδιά, τὸν Ἀρκάδιο καὶ τὸν Ἰωάννη. Μόλις αὐτὰ τελείωσαν τα ἐγκύκλια γράμματα, τὰ ἔστειλε στὴ Βηρυτό της Φοινίκης, γιὰ νὰ μελετήσουν καὶ νὰ σπουδάσουν τὴ νομικὴ ἐπιστήμη.

25 Ιανουαρίου Συναξαριστής

Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Πουπλίου Ὁσίου, Θεοδότου Ὁσίου, Μάρη Ὁσίου, Καστίνου Ἐπισκόπου, Μεδούλης, Ἀπολλὼ Ὁσίου, Βρεταννίου, Δημητρίου Σκευοφύλακος, Μωυσέως Θαυματουργοῦ, Βασσιανοῦ Ἀρχιεπισκόπου, Αὐξεντίου Νεομάρτυρα, Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Παραμυθίας ἐν Ρωσίᾳ, Ἀνατολίου τῆς Ὄπτινα, Γαβριὴλ ἐκ Γεωργίας, Βλαδιμήρου Μητροπολίτου, Ἐλισάβετ Ὁσιομάρτυρος.


Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ βασιλέα Οὐάλεντος (364-378 μ.Χ.). Καταγόταν ἀπὸ τὸν Πόντο καὶ γεννήθηκε σὲ ἕνα μικρὸ χωριό της περιοχῆς της Ναζιανζοῦ, ποὺ λεγόταν Ἀριανζός, τὸ 330 μ.Χ. Ναζιανζηνός ὀνομάσθηκε, ἐπειδὴ ἔζησε τὸν περισσότερο χρόνο τῆς ζωῆς του στή Ναζιανζό, ὅπου ἦταν καὶ τὸ πατρικό του σπίτι.
Ὁ πατέρας του, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ, ἦταν πρὶν γίνει Ἐπίσκοπος, ἕνας πολὺ πλούσιος ἄρχοντας τῆς Ναζιανζοῦ. Κατεῖχε μεγάλη θέση στὸν δημόσιο βίο καὶ ἀνῆκε

22 Ιανουαρίου Συναξαριστής

Τιμοθέου Ἀποστόλου, Ἀναστασίου τοῦ Πέρσου, Βικεντίου Διακόνου, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Μανουὴλ Ἐπισκόπου, Γεωργίου Ἐπισκόπου, Πέτρου, Λέοντος Ἐπισκόπου, Σιωνίου, Γαβριήλ, Ἰωάννου, Λέοντος, Παρόδου πρεσβυτέρου καί τῶν λοιπῶν 377, Ἀναστασίου Διακόνου, Ἰωσὴφ Ἡγιασμένου, Μακαρίου ἐκ Ρωσίας, Ἰωάσαφ Φωτιστοῦ, Ἀνάμνηση εὑρέσεως εἰκόνος Παναγίας Ἐλεηστρίας, Βησσαρίωνος Ἀγαθωνίτου.


Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος ὁ Ἀπόστολος

Σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ μᾶς παρέχουν οἱ Πράξεις των Ἀποστόλων καὶ οἱ Ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ Τιμόθεος ἦταν ὁ πιό ἀγαπητὸς μαθητής του καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ στενοὺς συνεργάτες του Ἀποστόλου Παύλου.
Τὸ ὄνομά του εἶναι ἑλληνικὸ καὶ σημαίνει αὐτὸς πού τιμᾶ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν ποὺ τιμᾶ ὁ Θεός. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Τιμόθεος γεννήθηκε μᾶλλον στὰ Λύστρα της Λυκαονίας ἤ πιθανῶν στὴ Δέρβη, ἀπὸ πατέρα Ἕλληνα Ἐθνικὸ καὶ μητέρα πιστὴ Ἰουδαία,

21 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Ἀναστασίου Μάρτυρος, Νεοφύτου Μάρτυρος, Ζωσίμου Ἐπισκόπου, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Εὐγενίου, Οὐαλεριανοῦ, Κανδίδου καὶ Ἀκύλα, Ἁγνῆς Μάρτυρος, τῶν Ἁγίων Τεσσάρων Ἁγίων, Πατρόκλου Μάρτυρος, τῶν Ἁγίων Πάντων Μαρτύρων, Ἀπολλωνίου Ὁσίου, Ἐγκαίνια Ναοῦ Ἁγίας Εἰρήνης, Νεοφύτου Ὁσίου, Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Παραμυθίας, Γαβριὴλ καὶ Σιωνίου Μαρτύρων, Μαξίμου Γραικοῦ, Τίμωνος Ὁσίου.


Ὁ Όσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής (Εορτή Μάξιμος)

Ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καταγόταν ἀπὸ ἐπιφανῆ οἰκογένεια καί γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ ἔτος 580 μ.Χ.
Ἔλαβε τὴ συνήθη ἐγκυκλοπαιδικὴ μόρφωση καὶ ἐπιδόθηκε ἰδιαίτερα στὴ σπουδή της φιλοσοφίας.
Ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορα Ἡρακλείου (610-641 μ.Χ.) προσελήφθη ὡς ἀρχιγραμματεὺς αὐτοῦ. Παρέμεινε στὴ θέση αὐτὴ γιὰ λίγα μόνο χρόνια, ἀλλά διατήρησε τὶς σχέσεις του καὶ ἀλληλογραφία μὲ πρόσωπα τοῦ δημόσιου βίου.

19 Ἰανουαρίου Συναξαριστής.

Μακαρίου ἐξ Αἰγύπτου, Μακαρίου του Ἀλεξανδρέως, Εὐφρασίας Μάρτυρος, Ἀνάμνηση θαύματος Μεγάλου Βασιλείου, Ἀνακομιδὴ λειψάνων Ἁγίου Γρηγορίου, Μελετίου Γαλησιώτου, Μάρκου Εὐγενικοῦ, Κοσμᾶ Χρυσοστόματου, Ἀρσενίου Ἀρχιεπισκόπου, Μακαρίου Ἐπισκόπου Ἰερισσοῦ, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Παύλου, Γεροντίου, Ἰανουαρίου, Σατουρνίνου, Σακεσσίου, Ἰουλίου, Κατίου, Πίου καὶ Γερμανοῦ, Θεοδότου Ἐπισκόπου, Μακαρίου τοῦ Νηστευτοῦ, Μακαρίου Διακόνου, Θεοδώρου διά Χριστὸν Σαλοῦ, Μακαρίου Ρωμαίου, Μακαρίου Καλογερά.


Ὁ Ὅσιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος ὁ Ἀναχωρητής

Ὁ Ὅσιος Μακάριος γεννήθηκε περὶ τὸ 300 μ.Χ. σὲ κάποιο χωριό της Ἄνω Αἰγύπτου καὶ ἔζησε στὰ χρόνια του Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου (379-395 μ.Χ.). Σὲ ἡλικία 30 χρόνων ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας καὶ στὴ Συρία, ὅπου παρέμεινε γιὰ ἑξῆντα ὁλόκληρα χρόνια καὶ ἀπέκτησε μεγάλη φήμη γιά τὸν ἀσκητικό του βίο καὶ τὶς ἄλλες θαυμαστὲς ἀρετές του.
Ἐπειδή, παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του, προέκοπτε στὶς ἀρετὲς ὀνομάσθηκε «παιδαριογέρων».

18 Ἰανουαρίου Συναξαριστής

Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου, Κυρίλλου Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας, Θεοδούλης Μάρτυρος, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἐλλαδίου του Κομενταρησίου, Θεοδούλου, Βοήθου, Εὐαγρίου καὶ Μακαρίου, Ξένης Μάρτυρος, Μαρκιανοῦ Ὁσίου, Ἐφραιμίου Ἐπισκόπου, Σιλβάνου Ὁσίου, Ἰωακεὶμ ἐκ Βουλγαρίας, Μαξίμου Ἐπισκόπου, Ἀθανασίου διὰ Χρισὸν Σαλοῦ, Ἀθανασίου ἐκ Ρωσίας.


Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γεννήθηκε κατὰ τὸ ἔτος 295 μ.Χ. στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπό Χριστιανοὺς γονεῖς. Ἔτυχε ἐπιμελημένης ἐκπαιδεύσεως φιλοσοφικῆς καί θεολογικῆς.
Κατὰ τὴ νεανική του ἡλικία συνδέθηκε μὲ τὸν Μέγα Ἀντώνιο καί ἀσκήτευσε μαζί του στὴν ἔρημο.
Στὴν ἀρχὴ χειροθετήθηκε ἀναγνώστης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ τὸ 318 μ.Χ. ἦταν ἤδη διάκονος.
Τό ἔτος 325 μ.Χ. συνοδεύει τὸν γέροντα Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρο στή Νίκαια,

17 Iανουαρίου Συναξαριστής

Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, Ἀντωνίου τοῦ Νέου, Ἰουνίλλας καὶ Τουρβῶνος, Μάρτυρος, Ἀχιλλᾶ Ὁσίου, Θεοδοσίου Μεγάλου, Ἀντωνίου Ἀρχιεπισκόπου, Ἀντωνίου ἐκ Ρωσίας, Ἀντωνίου Ὁσίου, Ἀντωνίου Ὁσίου, Φιλοθέου Ὁσίου, Ἀντωνίου Ἐπισκόπου, Γεωργίου ἐξ Ἰωαννίνων.


Ὁ Ὅσιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Ὁ Μέγας Ἀντώνιος γεννήθηκε περὶ τὸ 251 μ.Χ. στὴν πόλη Κομά της Ἄνω Αἰγύπτου, κοντὰ στὴ Μέμφιδα, ἀπὸ γονεῖς εὐλαβεῖς καὶ εὔπορους.
Ἔζησε στά χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.) καὶ Μαξιμιανοῦ (285-305 μ.Χ.) μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τοῦ εὐσεβοῦς αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου καὶ τῶν παιδιῶν του.
Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ἦταν ὀλιγαρκὴς καὶ αὐτάρκης, «μόνοις δὲ οἰς εὕρισκεν ἠρκεῖτο καὶ πλέον οὐδὲν ἐζήτει».

16 Ιανουαρίου Συναξαριστής

Προσκύνησις Τιμίας Ἁλυσίδας τοῦ Ἁγίου καὶ Ἐνδόξου Ἀποστόλου Πέτρου, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Πευσίππου, Ἐλασίππου, Μεσίππου καὶ Νεονίλλης, Δάνακτος Ἀναγνώστου, Ρωμύλου Ὁσίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, Ὀνωράτου Ἀρχιεπισκόπου, Μαξίμου της Τόμτα, Δαμασκηνοῦ Ἱερομάρτυρα, Νικολάου ἐν Μυτιλήνη, Γερασίμου Παλλαδᾶ, Μαρκέλλου ἐπισκόπου Ρώμης


Η προσκύνησις τῆς Τιμίας ἁλύσεως τοῦ Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Ἀποστόλου Πέτρου

Τήν ἡμέρα αὐτὴ τελοῦμε τὴν προσκύνηση τῆς τιμίας ἁλυσίδας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Πέτρου, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἔδεσε καὶ τὸν ἔριξε στὴν φυλακὴ ὁ τετράρχης Ἡρώδης, σύμφωνα μὲ τὴν ἐξιστόρηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.
Ὁ Ἡρώδης ἔβαλε τοὺς Ἰουδαίους καὶ συνέλαβαν τὸν Ἀπόστολο Πέτρο κατὰ τίς ἡμέρες τῆς ἑορτῆς τῶν ἀζύμων. Καὶ ὅταν τὸν ἔπιασε, τὸν ἔβαλε στήν φυλακή.

15 Ιανουαρίου Συναξαριστής

Παύλου τοῦ Θηβαίου, Ἰωάννου Καλυβίτη, Πανσοφίου Μάρτυρα, τῶν Ἁγίων ἕξι Πατέρων, Ἀλεξάνδρου Ἀκοιμήτου, τῶν Ἁγίων Ἐλπιδίου, Δάνακτος καί Ἑλένης, Σεκουνδίνης Μάρτυρος, Ἴτας ἐξ Ἰρλανδίας, Προχόρου Ὁσίου, Γαβριήλ Ὁσίου, Βαρλαὰμ ἐκ Ρωσίας.


Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Θηβαῖος

Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Θηβαῖος, ἤκμασε στὰ χρόνια του Δεκίου (249-251 μ.Χ.) καί τοῦ Βαλεριανοῦ (254-259 μ.Χ.). Σύμφωνα μὲ τὴν βιογραφία τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου, τῆς ὁποίας πρόσφατα ἀποδείχθηκε ἡ ἱστορικότητα, μὲ βάση μιά πολὺ ἀρχαιότερη ἑλληνικὴ πηγή, τὰ ὅρια τῆς ζωῆς του μποροῦν νά τοποθετηθοῦν μεταξὺ τῶν ἐτῶν 233 καὶ 346 μ.Χ.
Ἀνῆκε σὲ πλούσια οἰκογένεια τῆς κάτω Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου. Ὅταν ὁ Δέκιος ἐξαπέλυσε κατά τῶν Χριστιανῶν τὸν τρομερὸ διωγμό του,