Ο παπα Τύχων κι ο ληστής

Κάποτε του είχε στείλει κάποιος από την Αμερική μια επιταγή. Την ώρα όμως πού την έπαιρνε ο Γέροντας από το Ταχυδρομείο, τον είδε ένας κοσμικός και νικήθηκε από τον πειρασμό της φιλαργυρίας.
Πήγε λοιπόν την νύχτα στο Κελλί του Γέροντα, για να τον ληστέψη, με τον λογισμό ότι θα εύρισκε και άλλα χρήματα, χωρίς να ξέρη ότι και εκείνα πού είχε πάρει ο Γέροντας τα είχε δώσει την ίδια ώρα στον κυρ - Θόδωρο, για να πάρη ψωμιά για τους φτωχούς.
Αφού τον βασάνισε αρκετά τον Γέροντα - τον έσφιγγε με ένα σχοινί στον λαιμό του - διεπίστωσε ότι πράγματι δεν είχε χρήματα και ξεκίνησε να φυγή.
Ό Παπα - Τυχών του είπε: - Θεός συγχωρέσοι, παιδί μου. Ό κακοποιός αυτός άνθρωπος πήγε και σε άλλον

Ὁ ἐρημίτης παπᾶ-Τύχων. Μέρος Γ΄(Τελευταῖο). Ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη παράδοση

Ὁ ἐρημίτης παπᾶ-Τύχων.
Μέρος Γ΄

Από την πολύωρη ορθοστασία, τα πόδια του ήταν πάντα πρησμένα.
   Νήστευε πολύ. Ένα ψωμί μπορεί να το έτρωγε και σε ένα μήνα. Είπε κάποια μέρα στους δύο μοναχούς να μαζέψουν κούμαρα και να τα βράσουν στην κατσαρόλα. Όταν είδε το κόκκινο ζουμί, τους είπε άλλη φορά να μην ξανακάνουν κούμαρα, γιατί έχουν πολύ αίμα.
   Αγαπούσε πολύ τη μελέτη. Διάβαζε δυο-τρεις ώρες και γλυκαινόταν. Έλεγε: "Τι γλυκός που είναι ο αββάς Ισαάκ!". Είχε διαβάσει δυο-τρεις φορές τα Άπαντα του αγίου Χρυσοστόμου.
   Όλη τη νύχτα δεν εκοιμάτο σχεδόν καθόλου.

Ὁ ἐρημίτης παπᾶ-Τύχων. Μέρος Β'. Ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη παράδοση

Ὁ ἐρημίτης παπᾶ-Τύχων
Μέρος Β'

   Ἀπέφυγε ἐπιμελῶς τὴν κατάκριση. Ὅταν ἔστελνε τοὺς παραγυιούς του στὶς Καρυές, πήγαινε μαζί τους περίπου ἕνα χιλιόμετρο καὶ περνοῦσαν ἀπὸ ἕνα Καλύβι Ρώσου γείτονά τους. Ἐπειδὴ ἦταν λίγο εὐτραφὴς ὁ γείτονάς τους παπᾶς, γιὰ νὰ μὴν τὸν κατακρίνουν, τοὺς συμβούλευε πατρικά. "Ὅταν δεῖτε τὸν παπᾶ-Ε., νὰ πεῖτε: "Αὐτὸς εἶναι ἅγιος ἄνθρωπος, τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε" καὶ νὰ τοῦ φιλήσετε τὸ χέρι".
Ὅταν ἐπέστρεφαν ἀπὸ τὶς Καρυές, τοὺς ἔλεγε νὰ μὴν τὸν ἐνοχλοῦν, ἀλλὰ μόνο νὰ χτυποῦν τὴν πόρτα του κελιοῦ του, γιὰ νὰ καταλαβαίνει ὅτι ἐπέστρεψαν, καὶ ὕστερα νὰ πᾶνε στὸ κελί τους.

Ο ερημίτης παπά-Τύχων. Μέρος Α'. Ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη παράδοση

Ὁ ἐρημίτης παπᾶ-Τύχων
Μέρος Α'

  Ὁ παπα-Τύχων, κατὰ κόσμον Τιμόθεος Γκολεγκὼφ τοῦ Παύλου καὶ τῆς Ἑλένης γεννήθηκε τὸ ἔτος 1884 στὴ Νόβα Μιχαλόσκα τῆς Ρωσίας.
Ἀπὸ μικρὸς αἰσθάνθηκε τὴ μοναχικὴ κλήση. Μέχρι νὰ ἐνηλικιωθεῖ γύρισε ὡς προσκυνητῆς πολλὰ ρωσικὰ Μοναστήρια.
Κατόπιν πῆγε, προσκύνησε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ ἐν συνεχείᾳ ἦρθε στὸ Ἅγιον Ὅρος ὅπου ἐκάρη μοναχὸς στὸ Κελλὶ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Μπουραζέρη μὲ τὸ ὄνομα Τύχων.
Μετὰ ἀπὸ πέντε χρόνια ἐπεθύμησε ἀνώτερη πνευματικὴ ζωὴ καὶ πῆγε γιὰ 15 χρόνια στὰ Καρούλια.

Δυό μέρες για δυό ισάγγελους ρώσους. (παπα Τύχων, Άγιος Σιλουανός)

Δυό μέρες μετά τον αγιορείτικο εορτασμό του Γενέσιου της Θεοτόκου του 1968 εκοιμήθη ο παπα Τύχων, ο γέροντας του π.Παϊσίου.

Διήγηση του Οσίου Παϊσίου για τις τελευταίες μέρες και την εκδημία του παπα Τύχωνα.

Ο παπούλης κάνει αναφορά και στον όσιο Σιλουανό.

«Το 1968 είχε προαισθανθή πια τον θάνατο του, γιατί συνέχεια ανέφερε για τον θάνατο. Τον είχαν εγκαταλείψει και οι λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετά της Παναγίας(τον Δεκαπενταύγουστο) είχε πέσει στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν εσωτερικά. Παρόλο πού βρισκόταν σ΄ αυτή την κατάσταση, πάλι δεν ήθελε να μένη άνθρωπος κοντά του,

Δυό μέρες για δυό ισάγγελους ρώσους. (παπα Τύχων, Άγιος Σιλουανός)

Διήγηση του γέροντος Παϊσίου για τις τελευταίες μέρες και την εκδημία του παπα Τύχωνα.
Ο όσιος γέροντας κάνει αναφορά και στον όσιο Σιλουανό.

«Το 1968 είχε προαισθανθή πια τον θάνατο του, γιατί συνέχεια ανέφερε για τον θάνατο. Τον είχαν εγκαταλείψει και οι λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετά της Παναγίας(τον Δεκαπενταύγουστο) είχε πέσει στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν εσωτερικά.
Παρόλο πού βρισκόταν σ΄ αυτή την κατάσταση, πάλι δεν ήθελε να μένη άνθρωπος κοντά του, για να μη τον περισπά στην αδιάλειπτη προσευχή του.

Ὁ παπα Τύχων καί οἱ ἐπισκέπτες του

Ο Γέροντας την λέξη «ευλόγησον» την χρησιμοποιούσε πάντα και με τις πολλές καλογερικές έννοιες, όπως το «ευλογείτε» ή «ευλόγησον», όταν ζητούσε ταπεινά την ευλογία του άλλου, και μετά θα έδινε και αυτός την ευλογία του με την ευχή «Ο Κύριος να σε ευλόγηση». Μετά από τον συνηθισμένο χαιρετισμό οδηγούσε τους επισκέπτες στο Ναό και έψαλλαν μαζί το Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου και το Άξιον εστίν και, εάν ήταν καλός καιρός, έβγαιναν έξω, κάτω από την ελιά, και καθόταν μαζί τους πέντε λεπτά, μετά σηκωνόταν με χαρά και έλεγε:

Σαν σήμερα κοιμήθηκε ο παπα Τύχων (10/23 Σεπτεμβρίου 1968) - Η βιογραφία του

 O Παπα – Τυχών γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884. Οι γονείς του, ο Παύλος και ή Ελένη, ήταν ευλαβείς άνθρωποι, και επόμενο ήταν και ο καρπός τους, ο Τιμόθεος κατά κόσμον, να έχη κληρονομική την ευλάβεια και την αγάπη προς τον Θεό και να θέλη να αφιερωθή στον Θεό από μικρό παιδί.
Έβλεπαν οι γονείς τον μεγάλο θείο ζήλο του παιδιού τους, αλλά δίσταζαν να του δώσουν την ευχή τους να πάη σε Μοναστήρι, επειδή το έβλεπαν εύσωμο και με ζωηρή φύση. Ήθελαν να ωρίμαση και στην σκέψη και μετά να αποφασίση μόνος του ο Τιμόθεος. Του έδωσαν όμως ευλογία να επισκέπτεται τις Μονές το διάστημα των τριών ετών, από δέκα επτά μέχρι είκοσι χρονών. Τότε έκανε τα μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα στα Μοναστήρια της Ρωσίας και πέρασε περίπου από διακόσιες Μονές. Στα Μοναστήρια πού πήγαινε, παρόλο πού ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνη τους άλλους.