«Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε πλέον γιὰ Κύριό μας τὸν Θεό». Μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

«Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε πλέον γιὰ Κύριό μας τὸν Θεό»
Ἡ ἀδιάφορη καὶ ὑβριστικὴ στάση τῶν Νεοελλήνων ἀπέναντι στὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεό

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ 32ο Ψαλμοῦ (άπό 1:08:14" μέχρι τέλους) (†)  μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανάσιου Μυτιληναίου
Ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 7-11-1977

(...)  Ἐμεῖς δυστυχῶς δὲν ἔχουμε πιὰ κύριο τὸν Θεό! Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε πλέον γιὰ κύριό μας τὸν Θεό. Ἔχουμε ἄλλους κυρίους. Ἄλλους...
Ἔχουμε τὴ δύναμή μας! Δὲν εἶναι πιὰ κύριος τοῦ λαοῦ μας ὁ Θεός.
Αὐτὸ εἶναι ἕνα θλιβερὸ κατάντημα, ποὺ βέβαια ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες σιγά-σιγά τὸ ἐργασθήκαμε. Καὶ ξέρετε ἀπὸ πότε; Ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι καὶ σήμερα!...
Αυτό εἶναι κάτι ποὺ δὲν τὸ διανοήθηκε οὔτε τὸ Βυζάντιο, οὔτε ἡ Τουρκοκρατία. Προσέξτε: οὔτε ἡ Τουρκοκρατία δὲν τὸ διανοήθηκε νὰ μὴν εἶναι κύριος τοῦ λαοῦ μας

Ἡ μεγίστη ἀξία μελέτης τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας. Ἀρχ. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Πολύτιμες παρακαταθῆκες σχετικὰ μὲ τὴ μέγιστη ἄξια μελέτης τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ 142 Ψαλμοῦ (άπό 34:56' ἔως καὶ 38:56') (†)  μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανάσιου Μυτιληναίου
Ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 20-2-1978

(...)  Ξέρετε πόσο σπουδαῖο πρᾶγμα εἶναι νὰ μελετᾶ κανεὶς εἴτε τὴν προσωπική του ἱστορία, εἴτε τὴν Ἱστορία τοῦ λαοῦ του;
Πολὺ μεγάλο πρᾶγμα· ἔχει πολὺ μεγάλη ἀξία, ἀγαπητοί μου· ἂν δὲν εἶχε ἀξία ἡ μελέτη τῆς Ἱστορίας, δὲν θὰ ἔρχονταν ἐχθροὶ νὰ τὴ διαστρέφουν καὶ νὰ τὴ διαστρεβλώνουν... Καὶ ἡ Ἱστορία στὴν ἐποχή μας διαστρεβλώνεται ὅσο ποτὲ ἄλλοτε.

Γιῶργος Ρωμανός: Ὁ ἐθνικὸς διχασμὸς 1914-1917

ασδφ

Περὶ τῆς ἐποικήσεως σλαβικῶν τινῶν φυλῶν εἰς τὴν Πελοπόννησον. Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος

Περὶ τῆς ἐποικήσεως σλαβικῶν τινῶν φυλῶν εἰς τὴν Πελοπόννησον

Ὑπὸ Κωνσταντίνου Παπαρηγοπούλου

Ἐν Ἀθήναις 1843

Ἀπὸ τῆς ἁλώσεως Κορίνθου ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων μέχρι τοῦ 1821 ἔτους, ἡ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, ἂν καὶ πολυώδυνος καὶ ἀφανής, εἶναι οὐχ ἧττον ἀξία πολλῆς μελέτης. Ἐντὸς τῆς μακρᾶς ταύτης περιόδου, τὸ ἔθνος ἀποβαλὸν κατ᾿ ὀλίγον τὸν ἀρχαῖον αὐτοῦ δημόσιον καὶ ἰδιωτικὸν βίον, προσέλαβε νέαν θρησκείαν, ἐτροποποίησε τὴν γλῶσσάν του καὶ ἀνεκαίνισεν ὅλα ἐν γένει τὰ θεμέλια τῆς ὑπάρξεώς του.
Ἐνῷ δὲ ἔπαθε πολλὰ ἀπὸ ἀλλεπαλλήλους κατακτήσεις καὶ ἐπιδρομάς, ἐπορίσθη, κατὰ νόμον ἀνώτερον καὶ ἀνεξερεύνητον τῆς Θείας Προνοίας, καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ δυστυχήματά του νέα στοιχεῖα ὑλικῆς καὶ ἠθικῆς ἰσχύος καὶ ἠδυνήθη ν᾿ ἀνατείλῃ αὖθις ἐπὶ τῆς σκηνῆς τοῦ κόσμου ζητοῦν τὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν ἑνότητά του.