Οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πολύ συχνά ἐκφράζουν τή θλίψη καί τήν ἀνησυχία τους -κάποτε
καί τήν κατά Θεό, ὀργή τους- βλέποντας καί παρακολουθώντας τό
λαό νά ἀγνοεῖ τόν Θεὸ ἤ νά ξεφεύγει
ἀπ᾽ τό δρόμο τοῦ Θεοῦ.Καί μέ τό δίκιο τους, διότι ἄγνοια τοῦ Θεοῦ, σημαίνει ἀπιστία. Καί ἀπιστία, σημαίνει ἀθεοφοβία. Ὁ προφήτης Ὠσηέ λέγει μέ παράπονο: «Οὐκ ἔστιν ἀλήθεια, οὐδέ ἔλεος, οὐδέ ἐπίγνωσιςΘεοῦ ἐπί τῆς γῆς»(Β΄22).Ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους,οὔτε δικαιο σύνη ὑπάρχει,οὔτε ἀγάπη, οὔτε ἀνθρωπιά καί συμπόνια, ἀλλ᾽οὔτε ἀληθινή γνώση τοῦ Θεοῦ»!
