«῏Ησαν δέ τινες ῞Ελληνες.... θέλομεν τὸν ᾿Ιησοῦν ἰδεῖν». Ἦταν τελικὰ ἐθνικοί-εἰδωλολάτρες ἢ κατ΄ἀκρίβεια Ἕλληνες ὡς φυλή;

Σχόλιο ἱστολογίου:
Ἕνα βαρύτατα κακοποιημένο καὶ βασανισμένο στὴν ἀπόδοσή του χωρίο, ἀπὸ τοὺς ἐν ἑσπερίᾳ σπουδαγμένους, τὸ κατὰ Ἰωάννη Κέφ. 12 στίχοι 20-23 * ποὺ ἀφορᾶ τὴν αἴτηση Ἑλλήνων νὰ δοῦν ἰδιαιτέρως τὸν Ἰησοῦ.
Μᾶς τὸ ἀναλύει πολὺ εὔστοχα καὶ ἁγιογραφικὰ ὁ Ἱερομ. Σάββας Ἁγιορείτης, ἐπιβοηθούμενος καὶ ἀπὸ τὴν ἀπόδοση τοῦ χωρίου ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Νικόλαο Σωτηρόπουλο.

Ἕλληνες...  ἐζήτουν τόν Ἰησοῦν ἰδεῖν- Ἡ δόξα τοῦ Κυρίου διά τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, 13-4-2025

Κύριος Ἰησοῦς Χριστός


* Ἱωάννη ΙΒ´ « 20 ῏Ησαν δέ τινες ῞Ελληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. 21 οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· κύριε, θέλομεν τὸν ᾿Ιησοῦν ἰδεῖν. 22 ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ ᾿Ανδρέᾳ, καὶ πάλιν ᾿Ανδρέας καὶ Φίλιππος λέγουσι τῷ ᾿Ιησοῦ· 23 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.»

Ἡ ‘’ἀγωνιώδης’’ προσπάθεια γιὰ τὸ DNA τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου. Βασιλείου Χαραλάμπους

Ἡ ‘’ἀγωνιώδης’’ προσπάθεια γιὰ τὸ DNA τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου

Τοῦ Βασιλείου Χαραλάμπους, θεολόγου

Εἴδαμε πρόσφατα καλούμενη ‘’ἔρευνα’’ Τουρκοκυπρίου, ἡ ὁποία ἀμφισβητοῦσε τὴν ἑλληνικότητα τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου.
Εἶχε ἄλλη ἐντύπωση ὁ Τουρκοκύπριος

Ὁ ἀγῶνας τοῦ ’55-59 τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου... καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα πληγώνουν. Βασιλείου Χαραλάμπους

Ὁ ἀγῶνας τοῦ ’55-’59 τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου... καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα πληγώνουν

Βασιλείου Χαραλάμπους, θεολόγου

Πρὶν χρόνια εἶχα ἀκούσει γιὰ ἕναν ἀσήμαντο γιὰ τοὺς πολλοὺς γεροντάκο, στὰ ὀρεινά της χωριά της Πιτσιλιάς, μιᾶς περιοχῆς ἡ ὁποία ἔδωσε πολλοὺς ἀγωνιστὲς τῆς ΕΟΚΑ.
Ἡ παλικαριὰ καὶ ἀνιδιοτέλεια τοῦ γεροντάκου αὐτοῦ, δὲν ἔφτανε μόνο μέχρι τὸ 1960 μὲ τὶς ἀπαράδεκτες συμφωνίες, ἀλλὰ τὸν συνόδεψε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.
Ὁ παπποῦς αὐτὸς μὲ τὴν χαρακτηριστικὴ κυπριακὴ προφορά του, ἔλεγε καὶ ξανάλεγε ‘’ἕν θέλω τίποτε γιε μου... ότι ἔκαμα ἦταν γιὰ τὴν Κύπρο μας καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα’’. Ἡ περίπτωση τοῦ παπποῦ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν Πιτσιλιὰ ἦταν ἡ ἐλάχιστη περίπτωση ἀνάμεσα στὶς πάμπολλες περιπτώσεις.

Ἔχω βέβαιη τὴν πεποίθηση ὅτι ἂν ζοῦσε ὁ ἥρωας Γρηγόρης Αὐξεντίου τὰ ἴδια θά’κανε. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ θυσιαστεῖ

«Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε πλέον γιὰ Κύριό μας τὸν Θεό». Μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

«Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε πλέον γιὰ Κύριό μας τὸν Θεό»
Ἡ ἀδιάφορη καὶ ὑβριστικὴ στάση τῶν Νεοελλήνων ἀπέναντι στὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεό

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ 32ο Ψαλμοῦ (άπό 1:08:14" μέχρι τέλους) (†)  μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανάσιου Μυτιληναίου
Ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 7-11-1977

(...)  Ἐμεῖς δυστυχῶς δὲν ἔχουμε πιὰ κύριο τὸν Θεό! Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουμε πλέον γιὰ κύριό μας τὸν Θεό. Ἔχουμε ἄλλους κυρίους. Ἄλλους...
Ἔχουμε τὴ δύναμή μας! Δὲν εἶναι πιὰ κύριος τοῦ λαοῦ μας ὁ Θεός.
Αὐτὸ εἶναι ἕνα θλιβερὸ κατάντημα, ποὺ βέβαια ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες σιγά-σιγά τὸ ἐργασθήκαμε. Καὶ ξέρετε ἀπὸ πότε; Ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι καὶ σήμερα!...
Αυτό εἶναι κάτι ποὺ δὲν τὸ διανοήθηκε οὔτε τὸ Βυζάντιο, οὔτε ἡ Τουρκοκρατία. Προσέξτε: οὔτε ἡ Τουρκοκρατία δὲν τὸ διανοήθηκε νὰ μὴν εἶναι κύριος τοῦ λαοῦ μας

Ἀκατάλυτη ἑλληνική φύτρα! Ὁ Φ.Κόντογλου γιά τήν Ἑλλάδα μας

Ἀκατάλυτη ἑλληνική φύτρα!

Ποτές δέ θά ξεραθεῖς, ποτές δέ θά πεθάνεις!
Ἀπό τό γέρικο καί τιμιώτατο κορμί σου πετιοῦνται ὁλοένα καινούργια βλαστάρια, ποῦ γεύοντάς τα καί τ' ἀγρίμια ἡμερεύουνε! Σέ κάθε καινούργια γέννα σου χαίρεται ὁ κόσμος, μά οἱ ὀχτροί σου τά κράζουνε στερνοπαίδια, ώσπου δέν ἀργεῖς νά φέρεις ἄλλον δράκο στόν κόσμο, κι ἀποσβολώνουνται!

Ἄς παρατήσουνε πιά τούς παλαιούς Ἕλληνες, κι ἄς ἀκούσουνε τόν καινούργιο Πίνδαρο, ποῦ κράζει ἀπό τήν Κύπρο:

Η προσφορά της Εκκλησίας στον Μικρασιατικό Ελληνισμό. Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

    Η στους πολλούς σκοτεινούς αιώνες της σκλαβιάς και των εξ αυτής δυσαριθμήτων βασάνων και πάμπολλων θυμάτων διατήρηση της ταυτότητας των Ελλήνων οφείλεται  στην καθοριστική παρουσία και την εργώδη και θυσιαστική προσφορά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κλήρου και λαού. Η Εκκλησία ήταν που διατήρησε άσβεστη τη φλόγα της ελληνικής συνείδησης και προετοίμασε την εθνεγερσία. Αν δεν υπήρχε Εκκλησία μετά το 1453 το Έθνος θα είχε εξαλειφθεί και δεν θα αναδεικνυόταν το 1821. Γι’ αυτό και ορθώς ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τόνιζε πως «Ορθοδοξία και Ελληνισμός είναι όπως το κρέας με το νύχι».
    Γράφει σχετικά ο Σπ. Ζαμπέλιος:

Πάντα υπάρχει ελπίδα. Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως ζούμε σε μια εποχή νεοειδωλολατρείας, όπως ορθά την χαρακτήρισε ο Ορθόδοξος Αμερικανός καθηγητής Βιοηθικής Ένγκερχαρντ Τρίστραμ. Δεν πιστεύουμε στα αρχαία είδωλα,  όμως λατρεύουμε τα νέα: τη βία, το σεξ, τον ωφελιμισμό, τον υλισμό, με μια λέξη την ηδονή στις ποικίλες μορφές της. Σήμερα δεν καλούμεθα στο μαρτύριο, όπως συνέβαινε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, αυτό   ακόμη δεν συμβαίνει στις λεγόμενες χριστιανικές χώρες, αλλά σε αυτές της Ανατολής – ισλαμικές και ινδουιστικές - 100.000 είναι οι μάρτυρες για τον Χριστό κάθε χρόνο. Όμως υφιστάμεθα την επιβολή μιας πεζής, μιας επίπεδης ζωής χωρίς ανάταση και χωρίς Ανάσταση.

Τα παιδιά που κάθονται τώρα στα θρανία θα είναι Έλληνες; Δημήτρης Νατσιός

Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς Θεολόγος

Η Ελλάδα «τρώει» τα καλά της παιδιά και αφήνει να την «τρώνε» τα κακά της παιδιά
Μεν. Παλλάντιος

«...Και τα Νέα Ελληνικά θα ξαναγυρίσουν κι όχι πια με τ’ άθλια εκείνα κείμενα που διαλέγουν ως τώρα οι κλίκες και οι λογοκρισίες των πολιτικών ψευτοϊδεολογικών παρατάξεων και κομμάτων, αλλά τ’ άριστα κείμενα της Ελληνικής Γραμματείας...». («Ελλάδα και Πολιτισμός», Ι.Μ. Κουτλουμουσίου, σελ. 158, κείμενο του Ρ. Αποστολίδη, 1995).