Ὁ ἀγῶνας τοῦ ’55-’59 τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου... καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα πληγώνουν
Βασιλείου Χαραλάμπους, θεολόγου
Πρὶν χρόνια εἶχα ἀκούσει γιὰ ἕναν ἀσήμαντο γιὰ τοὺς πολλοὺς γεροντάκο, στὰ ὀρεινά της χωριά της Πιτσιλιάς, μιᾶς περιοχῆς ἡ ὁποία ἔδωσε πολλοὺς ἀγωνιστὲς τῆς ΕΟΚΑ.
Ἡ παλικαριὰ καὶ ἀνιδιοτέλεια τοῦ γεροντάκου αὐτοῦ, δὲν ἔφτανε μόνο μέχρι τὸ 1960 μὲ τὶς ἀπαράδεκτες συμφωνίες, ἀλλὰ τὸν συνόδεψε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.
Ὁ παπποῦς αὐτὸς μὲ τὴν χαρακτηριστικὴ κυπριακὴ προφορά του, ἔλεγε καὶ ξανάλεγε ‘’ἕν θέλω τίποτε γιε μου... ότι ἔκαμα ἦταν γιὰ τὴν Κύπρο μας καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα’’. Ἡ περίπτωση τοῦ παπποῦ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν Πιτσιλιὰ ἦταν ἡ ἐλάχιστη περίπτωση ἀνάμεσα στὶς πάμπολλες περιπτώσεις.
Ἔχω βέβαιη τὴν πεποίθηση ὅτι ἂν ζοῦσε ὁ ἥρωας Γρηγόρης Αὐξεντίου τὰ ἴδια θά’κανε. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ θυσιαστεῖ











